logpoes

Wat doet een LogPoes in dagen van “essays essays essays”, “tegen de klippen op tentamens voorbereiden” en “door de langstudeerboete definitief getorpedeerde vakantieplannen”? Nou, dan maakt ze een to do lijst!

Dingen Die Ik Ga Doen Na Mijn Laatste Tentamen

1) op de vloer gaan liggen en een hele dag lang héél, HEEL, HÉÉL hard huilen. Om alles.
2) opstaan van die vloer, een ijspack op mijn ogen doen.
3) slapen.

Zodra dat volbracht is, ga ik, geheel niet in volgorde en neenatuurlijkkrijgikhetallemaalnietafmaarlaatmeeven:

- 3 dagen per week tikgeiten om het komende studiejaar mijn boeken te kunnen betalen;
- READ ALL THE ZINES;
- minstens 4 zines schrijven/afmaken (hoppa!), waaronder 1 voor het 24 hour zine thing;
- het feit dat ik door mijn algehele malaise mijn Sketchbook limited edition niet af heb gekregen goed maken door mee te doen aan het Sketchbook 2013. Mijn Sketchbook 2012 is overigens momenteel op tournee én online te zien!
- een Schildpad blauw verven;
- de 31 boeken van mijn to read pile uitlezen;
- zowel LogPoes als YourfriendLP fatsoeneren, met frisse nieuwe tabbladen en tags en dergelijke;
- eindelijk die cursus Spaans voor beginners doen, want mi Español es nog steeds muy rudimentario en daar moet hoognodig wat aan gedaan worden;
- zwemmen. Heel veel zwemmen;
- de cursus Creative Writing bij CREA, die ik in het eerste semester heb moeten laten lopen vanwege (het wordt eentonig) ziekte, opnieuw doen;
- The Bass of Awesomeness afstoffen en bespelen;
- een tattoo nemen;
- weer eens zeep maken;
- met matties héngen;
- lang en hard nadenken of dit het allemaal wel waard is en of ik niet gewoon heel iets anders met mijn leven moet gaan doen en afhankelijk van mijn beslissing eventueel alvast Phonology en Wetenschapsfilosofie bestuderen om de studielast in het 2e jaar wat te verlichten.

Tot die tijd herhaal ik mijn twee mantra’s: "Hang in there, baby" en "Don’t think about it". U ziet mij hier ergens in juni wel weer verschijnen, hopelijk níet volledig batshit insane en hopelijk wél geslaagd voor een boel vakken. Tot dan!

Hey peeps! *zwaait* Voor mijn gevoel ben ik hier al 3 maanden niet geweest, maar de kalender zegt dat het slechts 1 maand is. Ik weet overigens nog steeds niet of dat nu tijdsverdichting of tijdsvertraging is, maar dat geheel terzijde.

De afgelopen maand heb ik me voornamelijk bezig gehouden met mijn studie (80%), slapen (15%) en “overige” (5%). Over mijn studie verschijnt ergens dit weekend een stukje op mijn Engelse blog en schrijven over slapen is een beetje nutteloos, dus hier op LogPoes volgt iets over het “overige”.

Zoals peeps die zich Project Spullies herinneren weten, doe ik met enige regelmaat afstand van spullen die op zich nog prima zijn, maar die geen functie meer in mijn leven hebben.

Vorige week was het tijd om kleding die ik nog had uit een andere levensfase (u weet wel, toen ik tikgeit coördinatrice werkgroepen was bij een niet nader te noemen groot ziekenhuis in de buurt van Amstelveen) een nieuwe bestemming te geven. Een aantal jaar geleden hoorde ik van het initiatief “Dress for Success”, een organisatie die, heel kort door de bocht, werkzoekenden met een minimuminkomen gratis kleding verstrekt voor sollicitaties.

Want natuurlijk moet kapitalisme dood en zou het niet moeten uitmaken hoe je eruit ziet als je maar De Levensvreugd brengt, maar totdat we werkelijk zo ver zijn, is het helaas zo dat je ergens doekoe vandaan moet halen. Om die doekoe te verdienen is het meestal zo dat je ergens moet solliciteren en als je er ‘representatief’ uitziet, heb je meer kans op een baan. Bovendien is voor veel mensen een baan meer dan doekoe. Het feit dat je ergens verwacht wordt, dat je iets doet wat gewaardeerd wordt en het hebben van mensen om je heen brengt een heleboel mensen De Levensvreugd. Niet iedereen is een fundamenteel lui huisdier dat d’r hele leven het liefst boeken lezend op een veranda zou doorbrengen met een kat op schoot natuurlijk. En aangezien Dress for Success het geheel moet hebben van donaties en werkt met vrijwilligers, past het netjes in mijn filosofie van het zoveel mogelijk stimuleren van de gift economy.

*hoort een eekhoorn luid roepen: “Yo! De Vries! ’t Is geen essay, ’t is een LogPoesPost!”*

Excuses! Ik had dus een flinke stapel kleding en een middelgrote koffer. In de rest van de fotoserie kunt u zien en lezen (jawel! Leutige onderschriften!) hoe ik het voor elkaar gekregen heb om die stapel in die koffer te krijgen. De dame in de winkel was in ieder geval onder de indruk van mijn inpakskills. Het is een geruststellende gedachte dat als het met die studie toch niets wordt, ik altijd nog professioneel kofferinpakker kan worden! ;-)

Ik heb al eens eerder geschreven over hoe chronisch ziek zijn mijn leven beïnvloedt en hoe ik mezelf voortduw, zelfs als dat onverantwoord is. Ik zou bijna willen zeggen júist als dat onverantwoord is, want de angst om “beroepspatiënt” (= iemand die alleen nog maar zijn of haar ziekte is) te worden, zit heel diep.

Het houdt echter ergens op. Ik merkte al een paar weken dat ik moe en simmig was. In de spiegel zie ik een oude, vermoeide kop. Onafhankelijk van of dat werkelijk wel of niet zo is, heb ik chronisch het gevoel tegen de muur te lullen, zowel IRL als online. Daarnaast denk ik meer dan gebruikelijk (en dat is vaak!) na over mijn (ir)relevantie, terwijl ik aan de andere kant op haast maniakale wijze De Levensvreugd probeer te brengen als een matige entertainer op een suffe bruiloft, “Allemaal de handjes de lucht in!!!”-stylie én stapel ik bovenop een studieprogramma dat door de briljante, 17-jarige hypergezonde peeps in mijn groep al “veel te zwaar” wordt genoemd nog wat projecten, nog meer projecten en eh, nog meer projecten.

Het is weinig verrassend dat ik op een gegeven moment moeite had met nadenken, een trap van 15 treden letterlijk niet meer opkwam en uiteindelijk jankend op college zat. De huisarts constateerde “fysiek en mentaal volkomen uitgeput”. Uit bloedonderzoek bleek dat het feit dat ik me zelfs voor mijn doen extreem neurotisch, labiel en neogotisch voel én het energiepeil van een niet al te fitte 85 jarige heb, mede veroorzaakt wordt door een enorm vitamine D-gebrek: levels moeten tussen de 50 en de 100 zitten. Mijn level was 13. En dat vind ik dan weer dólkomisch, maar dat ligt aan mij.

Dat vitamine D-gebrek wordt opgelost met absurd hoge doseringen vloeibare vitamine en over een week of 7 zou ik weer een nuttig level en mijn gebruikelijke dosis energie moeten hebben. Ook heb ik een “parkadvies” gekregen: ik, extreem huisdier, moet meer naar buiten. Of dat lukt? Laten we het erop houden dat ik mijn best doe.

Daarnaast kreeg ik het dringende advies wat meer te chillen, wat in de praktijk neerkomt op me beperken tot de core business en het proactief vermijden van stress en teveel input. Mocht u mij de komende tijd wat minder online zien, dan weet u waarom.

Uiteraard heb ik ook deze keer een leutige uitswinger, ik blijf de LogPoes natuurlijk: recentelijk werd ik gefeatured in de Prangende Vragen-serie van Karin Ramaker. Als u hier klikt, ziet u mijn vrolijk gekleurde bijdrage.

Jawel, u was weer enthousiast aan de vraag! Laat ik eerst beginnen met de vraag waar ik geen antwoord op wist, want in tegenstelling tot mijn reputatie in bepaalde kringen, weet ik echt niet altijd alles.

Iemand wilde weten hoe je de halslijn van een patroon verlaagt. Laat kleding maken nu nét een van de weinige creatieve zaken zijn waar ik minder dan niets van af weet. Ik heb de persoon in kwestie doorgestuurd naar het Sancho-forum en naar youtube, mocht u nog een goede tip hebben, laat u het dan even achter in het reactievak?

Op naar de vragen die ik wél kon beantwoorden:

“Sinds een maand of vijf vind ik bijna iedereen in m'n Twitter TimeLine ontzettend stom. Ik heb al zo'n dertig mensen ontvolgd, maar de tweets over verveling blijven binnenstromen en ik erger me te pletter. Stoppen met Twitter valt me zwaar. Wat zou jij doen?”

Om het jeukwoord maar even uit de kast te trekken: herkenbaar. Ik overweeg met enige regelmaat om te stoppen met Twitter in het bijzonder en het internet in het algemeen. Waarom ik het niet doe? Geen idee eigenlijk, misschien omdat ik hoop dat zodra het weer weer wat beter wordt, de algehele teneur (ook de mijne) weer wat leutiger wordt? Zou het helpen om nog wat meer te wieden en echt alleen de mensen waar je blij van wordt in je TL te houden?

Wat betreft die "Ik verveel me"-tweets, die wekken bij mij behalve irritatie ("Ga wasseh wasseh! Loop een stukje! Ga een boek lezen! DOE WAT!") ook verbazing op: hoe kan het toch dat er hele volksstammen volwassenen zijn, die zichzelf niet kunnen vermaken? Dit is, net als "obsessief toeleven naar het weekend" en "niet zonder tv kunnen", een van de kwesties waar ik momenteel met enige regelmaat over nadenk. *voelt een zine aankomen*

Een andere anonieme mailer had zeer veel vertrouwen in mijn vraagbeantwoordingskunsten en stelde maar liefst 6(!) vragen! Om het leesbaar te houden, heb ik mijn antwoorden meteen na de vraag geplakt:

“Ik ben bijna door mijn hele lekkere muntthee uit Ergens Heel Ver Weg heen. Zal ik de boel opdrinken, of bewaren tot Een Speciaal Moment?”

Ik zeg: opdrinken die handel! Tenzij u in de zéér nabije toekomst Een Speciaal Moment verwacht. Ik geloof namelijk heilig in het niet (te lang) uitstellen van leutige dingen. Zie ook: "feestjurken" overdag dragen.

“Is het heel erg asociaal om na 10 uur 's avonds Let's Dance te spelen, ook als ik niet spring?”

Nee. Maar ik ben heel erg asociaal, dus ik betwijfel of ik de juiste persoon ben om deze vraag te beantwoorden. Briefje bij de buren onder de deur schuiven met "Peeps, als ik te luid ben, laten jullie het even weten?" is natuurlijk ook altijd een optie.

“Mijn knalroze muts kan alleen gemaakt worden met 4mm naalden. Het patroon zegt 5mm naalden, maar dat staat stom met mijn roze glitterwol. 4mm naalden betekent 2x zo veel werk wat, betekent dat ik pas in de zomer van 2013 dit ding op kan. Zal ik settelen voor een minder mooie wol en een dus minder glitterige muts, of verdergaan met mijn glittermuts, ook al duurt het 10x zo lang?”

Ik zou gaan voor de glittermuts. Want ik vrees dat een andere muts toch altijd "dit had eigenlijk een glittermuts moeten zijn, maar dat kon niet met die naalden en toen heb ik deze maar gemaakt" gaat blijven, en da's een bummer.

“Het huis van mijn overburen wordt af en toe bewoond door een meisje van ergens in de 20, een man van ergens in de 30, een vrouw van ergens in de 40 en een kind van onder de 10. En een kat. Ze wonen er nooit tegelijkertijd. Meestal zie ik alleen het meisje, soms meisje en man, soms vrouw en kind, soms vrouw alleen. Nooit man of kind alleen, nooit allemaal samen. Wat zou er hier aan de hand kunnen zijn?”

Een zéér creatieve manier van woningdelen? Ik heb werkelijk geen idee! Fork, hier ga ik dus nu echt TIJDEN over nadenken he? Lezer, heeft u een al dan niet plausibele theorie?

“W. T. Rat wordt volgende maand 2. Dat is in de 70 in mensenjaren. Haar tumor is enorm en zit een beetje in de weg, maar mevrouw W. heeft geen pijn en kan nog steeds redelijk klimmen. Operatie is pijnlijk en stressvol, maar dan is die stomme tumor tenminste weg, want hij is wel heel groot. Ik twijfel. Een dierenarts zei niet doen, een andere dierenarts zei wel doen. Het kost een hoop en betekent toch wel twee weken van pijn, en ik ben bang dat ze tijdens/na/vanwege de operatie sterft. Maar ik ben ook bang dat ze sterft aan de enorme tumor. Help! “

Pfoe, lastig. Bij Rood ging ik uit van levenscomfort: was hij pijnvrij en had hij er nog een beetje leut in. Als dat zo was, niet ingrijpen. Zodra hij pijn en/of last kreeg, was het tijd voor behandeling. Ik zou toch nog een keer met de dierenarts overleggen of er überhaupt nog behandelopties zijn, want als dat niet zo is, dan is het hartverscheurend, maar wel duidelijk. Sorry dat ik deze vraag niet beter kan beantwoorden. :-(

“Zal ik een 3DS kopen? Ik wil heel graag Zelda: Ocarina of Time spelen, maar ik heb al ongeveer 3 verschillende versies van dat spel en eentje meer is nou niet echt heel erg hard nodig (een beetje maar), maar er is ook een nieuwe Mario Kart en er komt een Animal Crossing. Aan de andere kant is zo'n ding duur en lastig en de nieuwe Pokemon spellen komen uit op de gewone DS, dus ik kan in principe zonder leven. Wat zal ik doen?”

*enabler modus aan* Heeft u ná aanschaf van dat dienk nog genoeg moolah om níet in een kartonnen doos terecht te komen én uzelf van hapjes te voorzien? Dan zeg ik: doen. *enabler modus uit* *grown ass mature responsible adult modus aan* Heeft u ná aanschaf van dat dienk nog genoeg moolah om níet in een kartonnen doos terecht te komen én uzelf van hapjes te voorzien? Dan zeg ik: doen. *grown ass mature responsible adult modus uit*

Jawel, dat waren ze! Rest mij nog alle vraagstellers hartelijk te danken voor het stellen van de vragen (duh!) en u te bedanken voor het lezen! *streept “adviescolumnist worden” van haar bucket list*

Wat ik al wist, werd bevestigd: LogPoes heeft de beste lezers ever! Ik was nog druk aan het brainstormen wat voor vragen ik voor mezelf zou gaan verzinnen, toen de eerste vraag binnenkwam: een heuse kattengedrag-vraag! Helaas kon ik die, ondanks mijn katachtigheid, niet conclusief oplossen, dus heb ik doorverwezen naar iemand met meer vakkennis: de dierenarts.

De volgende vraag die ik kreeg, was weer een lastige: “Waarom zijn mensen soms hartstikke stom, ook als ze het goed bedoelen?” Dat vraag ik me namelijk ook al een jaartje of 31 af. Mocht ik er ooit achter komen, dan bent u de eerste die het hoort! Mocht u als lezer een idee hebben, voelt u dan vooral geroepen om dat even in het reactievak te mikken!

Niki vroeg het volgende: “Ik ben vrij inspiratieloos voor het voortzetten van mijn Project52. Help mij! Waar haalt u uw inspiratie vandaan voor leutige projecten?”
Mijn hoofd staat zelden tot nooit stil, wat vaak heel handig is en soms stomvervelend. Ik heb altijd een opschrijfboekje en een pen bij me, zodat ik invallen meteen kan noteren. Daarnaast lees en kijk ik absurd veel, zowel IRL (boeken) als online (blogs, documentaires op het internet, Pinterest). Ik beperk me daarbij niet tot dingen die 100% in mijn interesseveld vallen (zoals katten, zines, klassiek ballet en verder eigenlijk eh nâks), maar bestudeer ook dingen die compleet buiten mijn “veld” liggen. De laatste tijd heb ik me bijvoorbeeld verdiept in comics (tips: deze serie en dit boek) en in DTP (dit boek bijvoorbeeld). Dit heeft me een heel andere invalshoek gegeven, die ik kan toepassen in de dingen die ik zelf doe. Wat ik wel merk, is dat ik op een gegeven moment ook afstand moet nemen van alle input, om de throughput de kans te geven om vervolgens tot output te komen. Anders loop ik het risico lamgeslagen te raken door alle informatie die op me af komt. Overigens is sparren met matties ook een geweldige manier om tot ideeën en plannen te komen, mocht u dat willen dan kunt u me altijd mailen!

Esther vroeg “Waarom heeft uw weblog nog geen prijs gewonnen?” Nou, dat vraag ik me ook al jaren af! :-D Maar even serieus: ik denk dat het een combinatie is van verschillende factoren. In de dagen dat bloggen hip & happening was en er met enige regelmaat prijzen werden uitgedeeld, wist niemand dat ik bestond. Ik blogde, had geen reactievak en reageerde ook niet bij anderen. Het hele “blogcommunity”-gebeuren heb ik anoniem vanaf de zijlijn meegemaakt en ik voelde me niet geroepen om er deel van uit te maken. Ik grap regelmatig dat ik 5 lezers heb, maar jarenlang was dat ook letterlijk zo. En nu komen hier op een goede dag misschien 15 lezers langs. Behalve dat LogPoes volkomen onbekend een goed bewaard geheim is, speelt natuurlijk ook mee dat LogPoes heel specifiek en erg self-referential is. Mensen vinden het óf leuk en blijven lezen, of mensen kunnen er helemaal niks mee. Om populair te zijn en/of prijzen te winnen, zou de “soundbyte”/column-factor omhoog moeten en eh, neuj. *murmelt iets over “asociale kat is aso”* Daarbij zou ik dán juist mijn eigen publiek weer kwijtraken en wie moet er dán jolige vragen stellen, malle polls beantwoorden en mijn zines lezen?

Heldinne wil weten “Hoe krijg ik mijn kat aan het lezen van uw informatieve en amusante blog?” Ik meen dat het Remco Campert was die ooit schreef dat katten lezen met hun derrière. Althans, zo verklaarde hij de katse neiging om altijd precíes op de regel van de krant/het boek te gaan zitten die je net aan het lezen bent. Mocht dat echt zo zijn, dan denk ik dat “Tablet reader + kat erop = LogPoes lezen” de oplossing is, maar eigenlijk denk ik dat katten wel wat beters te doen hebben dan het lezen van deze ongein. :-D

Zo, dit was de eerste batch vragen! Hartelijk dank aan de vragenstellers voor het meedoen! Later deze week volgt er een tweede batch, mocht u plots een vraag voelen opkomen, stel hem dan gerust! Mail kan naar logpoes@gmail.com!

Recentelijk kwam in een conversé ergens (ja, ik weet het, ik ben weer een Miss Specific) het concept “Bucket List” ter sprake. U weet wel, een lijstje met dingen die u wilt doen voordat u de emmer omtrapt. Na een kleine inventarisatie kwam ik erachter dat ik de meeste dingen die ik ooit wilde, al gedaan heb*! Kijk, dát is nou een leuke realiseer/besef, zeker gezien het feit dat ik chronisch het gevoel heb “niet genoeg te doen/gedaan te hebben”.

Wat nog wel op mijn “Voor ik van mijn stok pleur”-lijst stond, is adviescolumnist zijn. En aangezien je alles wat je in je leven wilt, zélf voor elkaar moet krijgen, dacht ik: “Hoppa, dat pleuren we op LogPoes en dan vraag ik om publieksparticipatie!” Zit u er klaar voor?

In het kader van “Doe een LogPoes een plezier én krijg tegelijkertijd een nuttig antwoord op die brandende kwestie waar u al tijden mee rondloopt” kunt u mij een al dan niet leutig mailtje sturen met uw vraag/kwestie/probleem/verzoek op logpoes@gmail.com. Mocht u geen bezwaar tegen publicatie hebben, dan publiceer ik zowel uw vraag (geheel geanonimiseerd uiteraard) en mijn antwoord hier op LogPoes, zodat ook de andere 4 lezers er iets aan hebben! Klinkt dit als Een Plan of klinkt dit als Een Plan? *poinkt en gaat alvast zelf een paar vragen verzinnen voor het geval er niets binnenkomt*

*Onder andere een pinguin jatten (minder spannend dat het klinkt), chef contactadvertenties zijn (meer over mijn preoccupatie met advertenties leest u hier) en de Sutro Baths in het echt zien.

Via Wemakezines, "een Facebook voor zinesters" noem ik het altijd maar, werd ik attent gemaakt op een heuse zinepresentatie in Amsterdam: in De Nieuwe Anita werd het 3e nummer van literair zine K*tgitaar gepresenteerd. Ondanks dat ik een extreem huisdier ben, vond ik dat ik hiervoor de rots waaronder ik woon wel moest verlaten en mezelf onder de mensen moest begeven. Doodeng.

Zo verscheen ik dan ook mild-uitgeput (het was een lange dinsdag geweest) bij De Nieuwe Anita, waar ik zowaar een praatje aanknoopte met iemand die nog nooit van zines gehoord had. Nou ben ik dat soort gesprekken wel gewend, dus dat was kat in ’t bakkie. Ik hoorde de persoon in kwestie wat later op de avond enthousiast mijn praatje herhalen tegen een mattie, dus ik geloof dat mijn missiewerk zowaar wat nut gehad heeft.

De zinepresentatie begon met de verspreiding van leutige brilletjes en een lasershow, die ik niet goed heb kunnen zien omdat ik wat verschanst zat. De combinatie “Heel Erg Moe” + “ergens voor het eerst zijn” + “niemand kennen” + “straks nieuwe mensen ontmoeten” + “het is hier warm en druk” (ik zat inderdaad naast een lege kruk), bleek toch íets heftiger dan ik van tevoren had ingeschat.

Ik voelde me wat raar en had het gevoel dat dat enorm opviel, wat waarschijnlijk niet zo was, maar zoals u weet ben ik soms wat neurotisch, labiel en neogothisch. Na een voorleesronde besloot ik dapper te zijn en wurmde me een weg naar de zinetafel, waar ik in gesprek raakte met zinemaker Sebastiaan Andeweg, maker van onder meer dit pareltje (let op, wel een beetje zielig!):



Na wat zines geruild te hebben, stelde ik me voor aan Dennis Gaens, waarmee ik via wemakezines al contact had gehad. Ook wij deden een zineruil, waardoor ik de komende tijd weer fijn veel te lezen heb! Yay!

Mild-opgelucht dat mijn eerste ontmoeting met Nederlandse zinesters niet catastrofaal verlopen was (ik zei het toch, neurotisch, labiel en neogothisch?) bleef ik nog even luisteren naar de volgende voorleessessie. Toen die afgelopen was, was het half 11 en ik behoorlijk ingekeefd (zeugma ftw!), dus nam ik afscheid en stiefelde ik richting een bus die mij vlotjes richting mijn rots bracht.

Hieronder een fijne foto van de gescoorde buit:

Zoals u weet gingen de limited edition-met-awesome-gift-with-purchase als warme zines de deur uit. Voor wie achter het net viste (ik zit wel heel erg in de spreekwoorden vandaag), is er nu een nieuwe editie van De Levensvreugd die onbeperkt verkrijgbaar is.

Dat "nieuwe editie" is overigens geen verkooptruc: het formaat is anders, namelijk A5 en rechtop in plaats van mini en liggend. Dit om goed te maken dat ik door mijn awesome LogPoes-buttons heen ben.

Als u in Nederland woont, kan hij voor het charmante bedrag van 3 euro inclusief verzendkosten van u zijn, woont u in België dan wordt het 3 euro 70, want PostNL wil graag 70 cent meer om de brief bij u te bezorgen. Denk u nu "YAY! HEBBUH!!!" of "Ja, lijkt me leuk", mailt u dan even naar logpoes@gmail.com?

Afgelopen zaterdag gingen Kouw en ik op expeditie naar Antwerpen om daar de Lolly Pop-up Store te bezoeken. “Helemaal naar Antwerpen?!” hoor ik u denken. Het is grappig om te zien hoe ‘Antwerpen’ ver klínkt omdat het he-le-maal in België is, terwijl je met de trein sneller van Amsterdam in Antwerpen bent dan in Maastricht.

We stapten om kwart voor 10 in de trein en stapten na een gemoedelijke reis (en het nommen van deze briljante taart) om een uur of 12 uit op Antwerpen Centraal. Na een korte wandeling vonden we zowaar in 1 keer en geheel zonder verdwalen de Aalmoezenierstraat 22, waar we uiterst vriendelijk ontvangen werden. Yay! Daar houden wij van! #DeLevensvreugd

De winkel stond bomvol spullies van verschillende makers die ook op Etsy te vinden zijn. Behalve sieraden waren er ook schilderijen, kleding, slaapmaskertjes, knuffelbeesten en tassen te koop. Ik moest me flink inhouden om niet “De hele winkel graag!” te roepen en wist me te beperken tot een glazen rode bloedcel, een geweldige boekenlegger van El dibujo del gato en een set Meneertje-kaarten van Anna Denise, omdat ik zowel haar Meneertje zine als haar Art Journalling 101 zine al had.

Als u in (de buurt van) Antwerpen woont, heeft u geen excuus om er niet even langs te gaan en als u van verder komt, is het de moeite om er naar toe te reizen, ook omdat Antwerpen sowieso een erg leuke stad is. Met mallige straatnamen. En een Pipoos! Waar we uiteraard ook binnen geweest zijn. En spullies aangeschaft hebben, maar daarover in een latere post meer.

De Lolly Pop-Up Store is er nog tot en met aanstaande zaterdag 25 februari, dus als u er langs wilt, moet u vlot zijn! Ik ben benieuwd of dit een eenmalig intiatief is, of dat het een met enige regelmaat op verschillende locaties terugkerend initiatief is. En of ze de volgende keer meer zines verkopen. Wat verder helemaal geen hint is, dat lijkt maar zo. ;-) #opportunisttotindekist

Tot slot nog even een plaatje van het station, want zeg nou eerlijk: is dit sjeun of is dit sjeun?



ETA: Kouw's verslag leest u hier!

Zoals beloofd vandaag de onthulling van het Iets Creatiefs! Zit u er klaar voor? Komtie:





Voor slechts 2 hele euro's plus verzendkosten kunt u de trotse bezitter worden van een hardcopy van het De Levensvreugd-zine! Het zine zijn (ongeveer, het is handwerk) 10 bij 8 cm, dus hij kan mee in de borstzak/handtas/(huishoud)portemonnee.

Deze editie is supermegalimited edition, er zijn er slechts 15 van. En als u dát al awesome vindt (en/of zich afvraagt wat dat ding in dat zakje naast het zine is) dan vindt u dit helemaal geweldig: u krijgt er een heuse LogPoes-button bij!





The Big Kahuna en ik hebben op Oudjaarsavond alle kaartjes gestempeld, stukjes vilt geknipt, geplakt, buttons erop bevestigd en ze vervolgens in zakjes gedaan én van een LogPoes-sticker voorzien! Als u nu denkt "IK. MOET. ZO'N. ZINE!"/"Hey, wat leuk! Doe mij er ook maar eentje!" (niet iedereen uit zijn enthousiasme even *poink* tenslotte), mail mij dan op LogPoes@gmail.com.