![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
logpoes's journalCreate a LiveJournal Account Learn more
|
You are viewing logpoes's journal Create a LiveJournal Account Learn more | Explore LJ: Life Entertainment Music Culture News & Politics Technology |
|
User Profile Friends Calendar |
Below are the 25 most recent journal entries.
 |
 |
||
|
2009.07.07 13.12 Ring the alarm Gisteravond hield ik een heel betoog tegen Kattenfluisteraar T. dat eigenlijk alle nummers op de wereld zouden moeten beginnen zoals dit nummer, of, als dat niet mogelijk is, in ieder geval een sirenegeluid zouden moeten bevatten. Hij bleef van mening dat je moet beginnen met een basetrack voordat je begint te mauwen over geluidjes en hoewel hij uiteraard gelijk had, was ik in een wat trollerige bui en riep ik nep-bozig: “Ja maar, ik wil gewoon sirenes! Sirenes wil ik!” Had ik mijn kop maar gehouden... Om 0.00 uur exact ging het brandalarm af. Loos alarm. Dat gebeurt wel vaker hier, om precies te zijn elke woensdagmiddag om 15.00 uur exact: blijkbaar is er een erg roostervaste muis die dan net met zijn of haar muizenkont langs een draadje komt wat het alarm laat afgaan. Of het is verkeerd aangesloten, dat is ook nog een optie, ik woon tenslotte in een pand van Woonclubje De Rots. Uiteraard is elke gelijkenis met een echt bestaande woningcorporatie geheel opzettelijk. Het alarm hield deze keer echter lang aan, dus ik belde de Noodlijn van Woonclubje De Rots. Antwoordapparaat, toets 1 voor nood, 8 keer een doorverbindgeluid, weer antwoordapparaat, weer 1 toetsen en jawel: een levend persoon aan de lijn. Ze zouden er naar laten kijken. Gelukkig stopte het geloei vanzelf. Slapen dan maar. Helaas: om 01.00 uur begon het geloei weer, tot 01.10 uur. Vervolgens om 02.00 uur nogmaals tot 02.10 uur. Toen het om 03.00 uur weer zover was, heb ik de telefoon maar weer eens gepakt. Om een (zeer) lang (en vermoeiend) verhaal kort te maken: er was op dat moment niemand beschikbaar die 1) een sleutel van het pand had en 2) een sleutel van de hoofdschakelkast van het alarm. Briljant he? Voor de vorm hebben ze nog wel een (overigens uiterst aardige) monteur gestuurd, waar ik om 04.00 uur nog gezellig, uiteraard onderbroken door een bak geloei, mee gebabbeld heb. Waarschijnlijk heeft alleen zijn aanwezigheid al geholpen, want om 04.15 uur was het stil. Tot 04.30 uur: toen was het tijd voor K*tvogel... Mood:  tired
|
|||
 |
 |
||
|
|
||
|
2009.07.03 23.57 Cool cat Yay! Sinds gistermiddag is Huize Poelekie voorzien van een heuse airco-bak! Ja, decadent, maar het was hier in huis letterlijk 35 graden en zowel Rood, Les-Mioux als Poelekie zelf dreigden het zowel fysiek als psychisch te begeven. Een jammerend telefoontje naar The Big Kahuna hielp de knoop doorhakken en ik moet zeggen dat ik spijt heb niet eerder zo’n ding aangeschaft te hebben. Zo’n 5 hittegolven geleden ongeveer. The Big Kahuna merkte nog heel scherp op dat bijna elke crisis in Huize Poelekie bezworen kan worden met een groot wit apparaat (vaatwasser, airco…), wat behalve hilarisch eigenlijk ook ontzettend wáár is. Concluderend: airco! Yay! Mood:  cool
|
|||
|
 |
||
|
|
||
|
2009.06.27 22.15 'tis stiiiil in Huize Poelekie, 'tis stiiiil in Huize Poelekie* Oorverdovende stiltes op LogPoes zijn over het algemeen een indicatie dat het mild belazerd gaat met Poelekie de Vries zelf. Ik zou graag zeggen dat het deze keer een uitzondering was, maar helaas: na een paar weken veelbelovend te hebben geleken, veroorzaakt ook de nieuwe medicatie invaliderende bijwerkingen. In overleg met de arts ben ik vanochtend met de naar alle waarschijnlijkheid grootste boosdoener gestopt. Nu is het afwachten of de bijwerkingen verminderen en mijn bloeddruk stabiel blijft met 1 medicijn. And now for something completely different: kiekjes! Hier vindt u een zeer incompleet fotoverslag van de “Lavenslayer & LogPoes Blijdorp Experience” en hier een minstens zo incompleet fotoverslagje van “Het Grote Vrouw Polle en LogPoes Dick Bruna Huis-bezoek”. Oftewel: lollige beesten en Nijntje. Enjoy! *Zingen op de wijs van "'tis stil daar aan de overkant". Mood:  heet en benauwd
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.06.15 21.02 K*tvogel Mijn slaapkamer grenst aan een binnentuin. Lekker rustig, geen last van verkeer of uitlaatgassen, echt perfect. De enige die de rust periodiek verstoort, is K*tvogel. Gezien de tijd dat wij aan-de-binnentuin-slapers last hebben, zal het ondertussen waarschijnlijk Grand-grandson of K*tvogel zijn, maar voor het gemak doen we net alsof het één en dezelfde vogel is, al 11 jaar lang. K*tvogel is óf in de war, óf gewoon niet zo snugger, want hij begint rond half 5 met Zeer Luid Kletsen, waarschijnlijk omdat hij de lantaarnpaal aanziet voor de opkomende zon. Het feit dat hij nul sjoege krijgt van de andere vogels maakt hem niet uit, hij blijft gewoon doorleuteren. U kent dat type wel. Ik vermoed dat de andere vogels hem ook een idioot vinden en hem af en toe de tuin uit schoppen, want wekenlang is het stil, tot hij weer begint. En ach, op een gegeven moment wen je er ook aan en slaap je er doorheen. Vannacht werd ik wakker van het meest geflipte geluid dat ik ooit uit een vogel heb horen komen. Ik weet dat sommige vogels ringtones nafluiten, maar dit was echt bi-zar. Even dacht ik dat K*tvogel stembandproblemen had of nu eens en voor altijd de weg kwijt was, maar nee, al snel hoorde ik zijn vertrouwde gezwam. Toen stilte. En weer dat geflipte geluid. Na een minuut of 5 werd me duidelijk wat hier aan de hand was: K*tvogel heeft een vriendje. Een vriendje met een bloedirritant stemgeluid, die het ook normaal vindt om om half 5 's ochtends te converseren. Ik geloof dat ik een geluidwerende schuifpui bij mijn slaapkamerraam moet gaan aanvragen... *zucht* Mood: tired
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.06.09 21.16 (Most definitely going to) Get to France Jawel, "slechts" 11 en een half jaar nadat we zeiden: "We moeten hier snel terugkomen!" gaan Poelekie de Vries en The Big Kahuna weer op expotitie naar Parijs. Van 16 tot 22 augustus banjert dit duo in het wild rond in de lichtstad (of was dat Eindhoven), op jacht naar cultuur, kennis en misschien zelfs wel mal gevormde basgitaren. De treintickets zijn geboekt en het hostel ook. U kunt zich dan ook alvast emotioneel gaan voorbereiden op het in 28 delen opgesplitste reisverslag. Mocht u nog tips hebben en/of bestellingen, laat het ons weten. We spreken Frans tenslotte. Mood:  content
|
|||
|
 |
||
|
|
||
|
2009.06.08 23.11 De wereld heeft iets tegen oortjes, ik zeg het je... De afgelopen week zat ik zowaar tweemaal in een cinema. U weet wel met zo'n doek een een camera. En wat ik daar zag heeft me... ok, genoeg met die Raymond van het Groenewoud. Ik was dus met de B-man naar Coco avant Chanel en later in de week naar Star Trek Over Coco avant Chanel kan ik kort zijn: prachtige plaatjes en te weinig oortjes. Da's kort he? De film is zeker niet slecht, maar heeft verhaaltechnisch vrij weinig om het lijf (ha!). Maar goed, niet elke film hoeft een meesterwerk te zijn, de plaatjes zijn wonderschoon, de acteurs acteren prima en de dialogen zijn, zeker als je Frans spreekt, bij vlagen dolkomisch. Alleen komen de briljante oortjes van Audrey Tautou slechts 2 keer kort in beeld en dat is uiteraard veel te weinig. Star Trek riep bij mij een wat heftigere reactie op. Voor de mensen die nog niet geweest zijn (niemand dus), hierna volgen er spoilers: ( Knippeh-knip ) Mood:  indescribable
|
|||
|
 |
||
|
|
||
|
2009.06.04 22.49 Proportie Vanavond toen ik naar huis wilde gaan, bleek mijn portemonnee kwijt. Verloren (vermoed ik niet) of gejat (vermoed ik wel), maar in ieder geval kwijt. Gelukkig was Kattenfluisteraar T. zo lief om naar me toe te komen en een strippenkaart voor me te kopen, zodat ik naar huis kon. Hoewel ik het heel vervelend vond en me ook wel onthand voel zo zonder pinpassen en dergelijke, was ik niet eens enorm van streek. Vandaag was namelijk ook de dag dat iemand zijn long kwijtraakte. En vergeleken daarbij is 15 pasjes en 20 euro verliezen minder dan peanutgruis... Mood:  verdrieterig en moe
|
|||
|
|
||
|
|
||||
|
2009.06.02 22.37 Team Rood vs Diabetes 3 - 3 Vandaag is het, behalve de 49e verjaardag van Tanja, precies 3 jaar geleden dat Rood diabetes bleek te hebben. In die tijd zijn er 2190 spuitjes en 24090 eenheden insuline doorheen gegaan, wat eigenlijk best een boel is, als je het zo op papier ziet staan. Het teammotto is "Zolang Rood er nog zin in heeft, gaan we door", en Rood heeft er ook vandaag nog zin in, wat hij bewijst op onderstaande foto, waarop hij laat zien dat Les-Mioux niet de enige is die de opsekop-pose tot in de finesses beheerst:
Mood: content
|
|||||
|
 |
||||
|
|
||
|
2009.05.27 17.51 Zomaar wat gedachten tussendoor Ik zat weer eens in een tram en werd plots besprongen door een gedachte: “Is het ook een writersblock als je te veel dingen tegelijkertijd wilt vertellen en het daarom niet gestructureerd op de pagina krijgt?”. Hoewel ik officieel geen ADHD schijn te hebben (Meneer de Poes doet nu een rolleye) is het altijd wel erg druk en vol in mijn hoofd. Ik heb meestal meerdere denkprocessen tegelijkertijd lopen en denk zeer zelden aan niets. Als het echt “moet” (lees: als ik het niet doe zak ik als een baksteen/word ik ontslagen/mag ik in een kartonnen doos gaan wonen) of als ik iets erg leuk vind, dan kan ik zowaar gefocust zijn op 1 ding, maar de rest van de tijd voelt het toch alsof er een troep/kudde/groep eekhoorns hardop loopt te kwetteren. Wat deze gedachtengang weer verklaart, maar dat geheel terzijde. Ondertussen heb ik geen idee meer waar ik met dit verhaal naartoe wilde, maar door dit te posten doorbreek ik in ieder geval de “hoe langer ik niet post, hoe groter de drempel wordt”-spiraal. In verder nieuws: ik heb het koud maar weiger dichte schoenen/een panty aan te doen en basgitaar spelen is zo mogelijk nog leuker dan ik had verwacht. Vanavond naar "Coco avant Chanel”, ik ben benieuwd! Mood:  cold
|
|||
|
 |
||
|
|
||
|
2009.05.20 23.59 Ik disharmonisch? Naaah! ;-) Vroeger, toen ik nog een kitten was, dacht ik dat Hemelvaart de viering van de eerste man op de maan was. Ok, ok: ik geloof dat ik een jaar of 14 was, toen ik ontdekte dat het niets met ruimtereizen te maken had. Nog best vlot, zeker als je bedenkt dat ik diep in de 20 was voordat ik erachter kwam dat het weerbericht geen horoscoop is. Hoewel ik over het algemeen niet volslagen achterlijk ben, ben ik wat sommige dingen betreft blijkbaar niet zo snugger of zoals The Big Kahuna zou zeggen: “Léuk dat disharmonisch profiel!”. Grappig genoeg vertoon ik ziektetechnisch een gelijksoortig iets: op mededelingen als “U bent halfdood!” reageer ik rustig en laconiek, maar oh wee als ik een virusje vang. Of zoals Kattenfluisteraar T. ooit eens constateerde toen ik jammerend in mijn nest lag met een fikse verkoudheid: “Voor iemand die erg vaak ziek is, ben je er niet echt goed in!”. Vandaag bedacht ik dat dat komt omdat ziekzijn iets is wat je rustig moet ondergaan en waarbij je geduld moet betrachten, en da’s nogal lastig als je een ongeduldige neuroot bent. Maar goed, gezien het feit dat ik blijkbaar een virusje gevangen heb én middenin een vooralsnog goed uitpakkende (klopklopklop!!!) medicatiewissel zit, doe ik het nog best aardig. Wel heb ik zowaar een dagje vrijaf genomen van mijn werk om wat te chillen (lees: mijn chefje zei: “Ga naar huis!” en ik ging). Tot slot, zodat deze post niet alleen maar over mijn neuroses en malaises gaat, dit fijne nieuws over deze fijne beestjes. Oh, en koopt allen de nieuwe granaatappelhandcreme van Weleda, want die is echt geweldig! En dierenleedvrij, ook niet onbelangrijk. Mood:  okay
|
|||
|
|
||
|
|
||||||
|
2009.05.11 23.55 Dotten Rood houdt niet van kammen. Wassen doet hij zelf wel en als er iemand gegroomd moet worden, dan is het Les-Mioux en dan doet Rood dat. Nu hij ouder is (en diabetisch, en wat strammer) laat hij het toe dat ik de ergste dotten wegkam. Vanavond hebben we weer een sessie gehouden, geassisteerd door Kattenfluisteraar T. hebben we deze hoeveelheid kat verwijderd:
Indrukwekkend hè? En om te bewijzen dat er desondanks toch nog vacht op zit, een wegens-geen-flits-want-dan-dichte-ogen niet geheel scherpe foto van Rood:
Mood: content
|
|||||||
|
|
||||||
|
|
||
|
2009.05.05 23.21 Klets, klets, babbel, babbel* Hét bewijs dat ziekenhuizen een wereld apart zijn: ik heb niemand over Bevrijdingsdag gehoord, maar het feit dat het blijkbaar Handhygiënedag was (echt waar! Ik wilde dat ik het verzonnen had!) was het gesprek van de dag. Tijdens de introductierondleiding was trouwens binnen 0,3 seconden duidelijk dat ik er al eeuwen rondbanjer, maar ik heb zowaar iets nieuws ontdekt: een heuse hortus! Altijd gedacht dat het een overdreven benaming voor die 5 bomen aan de achterkant was, maar nee, het is een échte hortus! Die op de nominatielijst staat om te verdwijnen, dus gaat collectief op bezoek en teken het “Hortus moet blijven!”-boek! (Ha! Dat rijmt!) * Kan wérkelijk niet op een titel komen... Mood: content
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.05.03 23.55 Mei legt een ei Zo, april zit er ook weer op en hier in Huize Poelekie beginnen we vol frisse moed aan mei! Gezondheidstechnisch ben ik weer terug op een vorig punt: niet meer hondsberoerd, maar nog steeds te veel last van allerlei bloedirritante bijwerkingen die letterlijk mijn bewegingsvrijheid ondermijnen. Eens kijken of mei de maand gaat zijn waarin er wat dat betreft een nuttig beleid kan én gaat worden uitgezet. Ondanks alle gezondheidsperikelen vordert mijn muzikantschap gestaag: als u een band bent met een set die bestaat uit een half nummer van Anouk (Girl), een kwart nummer Erykah Badu (Tyrone) en het hele nummer “When doves cry” van Prince*, dan ben ik uw vrouw, eh, kat. Ook besloot ik, net als alle voorgaande jaren, ook dit jaar weer om niet naar Lowlands te gaan. Niet dat dat nog uitmaakt, want het is uitverkocht, maar ik wilde het toch even gemeld hebben. Afgelopen vrijdag ging ik met Da B-man naar de film “The Reader” en ik bleef, ondanks de formidabele acteerprestaties, toch een beetje verward achter; het voelde alsof ik een bladzijde of 50 aan backstory miste. De wiki-entry maakte gelukkig een boel duidelijker, dus mocht u er heen gaan en het boek niet kennen, dan raad ik u aan deze te raadplegen. Verder kan ik niet wáchten om, na 1 ½ jaar in die toko rond te lopen, eindelijk eens een officiële nieuwe medewerkersintroductie mee te maken. Eens kijken hoe lang het duurt voordat in de gaten loopt dat ik eigenlijk niet nieuw ben... * Bassistenhumor: dat nummer heeft namelijk geen baslijn. Mood:  sleepy
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.04.22 23.00 Basses of awesomeness are a girls best friend Een ochtendje rondlopen met The Bass of Awesomeness! op mijn rug maakte dat ik dit stukje wel móest herschrijven... Lezen met standwerkersstem: Dames, wilt u aandacht? Wilt u dat iedereen die langsloopt zijn hoofd omdraait en je met een mengeling van verbijstering en enthousiasme aankijkt? Wilt u om de paar minuten aangesproken worden en gezellige gesprekjes voeren? Wilt u zich verzekerd weten van de onverdeelde aandacht van mannen, vrouwen en kinderen? Ja? Ik heb het geheim ontrafeld, en het is heel iets anders dan wat al die zelfhulpboeken u jarenlang voorgehouden hebben. Schaf de minirok af, stop met diëten, hell, doe geen moeite meer om je haar uitgebreid te stylen. Koop simpelweg een Zelfs in de dagen dat ik multicolourdreads tot op mijn derrière had werd ik niet zo vaak nagekeken als die ene middag dat ik met Mood:  giggly
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.04.16 20.59 E.E.R.D. Fysiek weer wat fitter beleefde ik vandaag een dag die de geschiedenis zal ingaan als Epic Emotional Rollercoaster Day (EERD): Bij binnenstruin vanochtend werd ik opgewacht door twee charmante types-in-een-witte-jas-zonder-witte-jas (“in burger” noemt men dat), die op zoek waren naar mij. Nu weet ik dat dat over het algemeen niet veel goeds (lees: heel veel extra werk) betekent, dus ik dacht al “Oh jee, daar gaan we!”, maar niets van dit al! Ze hadden een heus cadeau voor me, persoonlijk uitgezocht door een andere head honcho, vanwege Secretaressedag! Waarvan ik uiteraard weer eens vergeten was dat het vandaag is, maar dat geheel terzijde. Ook aan het immense gedoe met betrekking tot mijn contract kwam een einde, zonder dat ik hoefde te dreigen met opstappen en slaan met dikke dossiers. Ja, ik ben zelf ook verbijsterd! De wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar. Al deze vrolijkheid werd echter overschaduwd door het nieuws dat mijn favoriete type-in-een-witte-jas zeer ernstig ziek is en, eufemistisch gesteld, nooit meer beter wordt. En nu voel ik me alleen nog maar moe en verdrietig. Tijd om naar bed te gaan. Mood: sad
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.04.11 23.59 101 Deze week was een zeer leerzame. Zo leerde ik dat, alle verhalen over mensen die zich op het internet totáál anders voor doen dan ze in het echt zijn ten spijt, mijn Twitter-existens en mijn “echte” leven vrijwel identiek zijn: ik leuter wat hardop in mezelf, vind mezelf bij vlagen dólkomisch en af en toe reageert er iemand. Hilarisch! ;-) Een ander belangrijk leerpunt van deze (en eigenlijk ook wel vorige) week is dat als de specialist zegt: “WE gaan de medicatie aanpassen”, JIJ de enige bent die zich hondsberoerd voelt (en dat voor een kat!). Dit geldt ook het terugwisselen van die medicatie, hoewel mijn huisarts wél duidelijk zei dat ik me erg beroerd* zou voelen. Maar goed, dit heb ik ook weer overleefd en ik ga dinsdag weer gewoon werken. Verder bleek vanmiddag dat ik toch geen vampier ben en het eigenlijk best wel een goed idee is om buiten voor mijn huis te gaan zitten en wat daglicht te vangen. Dat wordt nog wat deze zomer! ;-) * Haar directe instructies waren: “Opstaan, tandenpoetsen, hapje eten, naar het toilet, pillen innemen, op bed gaan liggen en minimaal 1 uur lang niet bewegen, bij nood: bellen!”. Mood: content
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.04.03 23.40 Fashionably late Paranoide als ik ben, heb ik recent een Twitter aangemaakt. Niet dat ik nou een Twitter wil, want zoals ik ooit in een reactie bij Webbles zei: "...ik heb geen twitter omdat ik het echt niet zo belangrijk vindt om de wereld te melden dat ik mijn kat gevoerd heb..." Die mening ben ik nog steeds aangedaan, heel eerlijk gezegd, want mensenkinderen wat ben ik saai. Ik drink niet, rook niet, eet geen vlees, doe geen drugs, heb werk waar ik niet over kan schrijven (patiëntenprivacypolicy), mijn verkering heeft zelf een log en op feestjes kom ik nooit. Hoewel, ik was laatst op een heuse borrel van het werk, maar dat moest van mijn chefje. Maar waar was ik gebleven? Oh ja, ik ben paranoide. En daarom heb ik www.twitter.com/logpoes geclaimd, omdat ik bedacht dat ik misschien ooit, in de toekomst, tóch spontaan in Buckaroo Banzai verander en dan wél wat te melden heb via Twitter. Dan wil je niet dat één of andere fake freakshow je Twitterplekje gejat heeft en zich als jou voordoet. Zoals ik al zei: para. Tot zover geen problemen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik plots een mailtje kreeg dat iemand mij gevonden én geadd had! En ok, ok, toen bleek dat een aantal niet nader te noemen mensen die wél cool zijn, ook hilarisch kneuterige ongein Twitteren. Plots zag ik dat Twitts (Tweets?) over zaken als kattenvoer best wel ontzettend lollig kunnen zijn en ik heb natuurlijk als megatroef Rood's diabetes in de aanbieding. Kortom: ik geloof dat ik half om ben (klinkt als gehakt). Ach, wat: deze week stond sjoowiesjoo al in het teken van "Doe eens iets wat je anders nooit zou doen", dus ik ga het maar eens een poosje proberen, als laatste ter wereld. Nu nog uitvissen of het ook mogelijk is om vanuit Hier (= Amsterdam of course) via SMS te Twitteren zónder dat ik binnen een maand een faillissement aan moet vragen... en nee, ik neem écht nooit een Hyves. Ook niet stiekem! ;-) Mood:  calm
|
|||
|
|
||
|
|
||||
|
2009.03.31 18.10 A vampire, moi? Sinds buiten de zon nogal hevig schijnt, word ik continu angstig aangestaard door mensen die denken dat ik een vampier ben. Ik snap niet waarom...
Edit: voordat mensen het idee krijgen dat ik nóg mallotiger ben dan ik al ben: dit is uiteraard deels een grap. Ik had wel een zwarte opaque panty, een zwarte jurk en deze nogal stoftechnisch volumineuze ART-jas aan en mijn zonnebril op, maar uiteraard niet, laat staan zo hoog, dichtgeritst*. Dat dichtritsen is puur vanwege beeldrecht en omdat ik toch nog wel hecht aan mijn niet-meer-zo SuperSecretHiddenIdentity (SSHI), zodra ik díe laat varen kan ik net zo goed meteen een Hyves nemen… * Vooral dát zorgde voor verbijstering alom bij de mensen die me kennen. The Big Kahuna: “Sinds wanneer doe jij je jas dicht!? Bij min 20 hangt dat ding nog open!” Mood:  giddy
|
|||||
|
 |
||||
|
|
||
|
2009.03.30 22.30 Diagnose: voorjaarspsychose Terwijl om mij heen iedereen ziek, zwak, misselijk of depressief is, barst ik van de levensvreugd vandaag! Ik weet niet of het komt door de uiterst gezellige vrijdagavond met Da B-man, de aanwezigheid van Meneer de Poes op zaterdag of het samen met The Big Kahuna uitzoeken en wegpleuren* van 3 vuilniszakken oude zooi op zondag. Ik heb geen idee of het te maken heeft met de Schotse voetbalfans in hun kilts die ik werkelijk met stip de állerleukste voetbalfans EVER vind. Feit is dat ik vandaag allerlei (werktechnische) slopende zaken heb kunnen oplossen, alles soepel liep wat soepel kon lopen waardoor ik zelfs werk heb afgekregen dat ik pas op donderdag had ingepland en alsof dat al niet meer dan genoeg was, heb ik vandaag het bestaan ontdekt van briljante Japanse kattenfolklore en de cartoon-gevolgen daarvan. *gilt: "Een KAT! Die een BUS is! Een BUS! Die een KAT is!"* Het mild-katerige “Waarom heeft niemand mij dit eerder verteld?”-gevoel dat toch wel even kwam opzetten na deze ontdekking was met een rondje TrollCentral, eh, My Chem-blog spontaan weggevaagd en zelfs Billy Corgan met zijn "rat in a caaaaaaaaaage!" krijgt me niet sikkeneurig vandaag! *huppelt jolig richting bed* * naar de Kringloopwinkel uiteraard. Mood:  ecstatic
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.03.25 23.38 Mobiele telefoon Oh god het is weer zo ver: mijn mobiele abonnement moet verlengd worden en ik wil een nieuw toestel. Dit jaar heb ik besloten het zelf uit te zoeken via het internet, want ik ben allergisch voor telefoonverkopers (lees: ik laat me overbodige shit aansmeren om maar van ze af te zijn en voor je het weet kom ik thuis met een Blackberry en ik weet niet wat ik ermee zou moeten want ik héb niet eens vrienden.) Hoe doen andere mensen dit? Leest hier iemand die verstand heeft van die dingkies? Nu weet ik van veel dingen wel iets, maar van mobiele telefoons weet ik geen zak, met name omdat het me niet interesseert. Ik heb al een computer. En een mp3 speler. En een fotocamera. Ik wil gewoon iets wat belt en af en toe een sms-je verzendt. Uiteraard ben ik een enorme zeur want ik wil graag mijn nummer houden en mijn provider (ik hang al bij Vodafone sinds het Libertel was en ik heb werkelijk overal en altijd bereik), een Nokia-toestel (want die kan ik blind besturen), triband (hebben ze volgens mij allemaal al tegenwoordig) zou leuk zijn voor het geval my career selling merch until my band takes off takes off en ik naar Amerika ga, en als het kan graag een roze (hoeft niet hoor). Oh, en ik wil geen openklap en/of uitschuifdingen, want dat gaat stuk. Echt waar. Doe maar gewoon zo’n platte koelkast, werkt het best bij huisdieren zoals ik. Zoals ik al zei: ik ben een enorme zeur. Misschien is het beter dat ik een sim-only iets afsluit en gewoon maar een toestel koop? Of gewoon old school mobiel-loos door het leven ga? Iemand een leuke suggestie? Iemand?! *kijkt wat wanhopig om zich heen en schudt vervolgens vertwijfeld het hoofd, geplaagd door deze prangende levensvragen* ;-P Mood:  confused
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.03.19 23.36 U had er bij moeten zijn... Middellange voorgeschiedenis: bij ons in de Albert Heijn draaien ze de meest bizarre muziek. Echt, er is geen peil op te trekken: van The Beatles tot belazerde “boem tjak boem boem boem tjak-arrenbie”*, van Sting tot van die irritante zeiknummers die in je hoofd blijven plakken zoals dat ene duet van Oliva Newton John met geen idee** dat gaat van "... and ah-hahahahaaaaaaaaay..." en natuurlijk "Play it cool" van Münchener Freiheit. Kattenfluisteraar T. en ik maken er dan ook een gewoonte van om bij het brood onder de luidspreker te blijven staan en dom mee te zingen/een dansje te doen/te klagen over wat een k*tnummer het is/te discussiëren of het nu een échte modulatie is of een George Michael-modulatie***. U weet wel, dingen die alle normale mensen in een supermarkt doen. Maargoed, ook vandaag stonden Kattenfluisteraar T. en ik in de Albert Heijn bij de speaker bij het brood: Uit de speaker: “…I don’t know if I feel that what I’m feeling is for real…” Kattenfluisteraar T., luid en mild-bozig: “Dat heet Chlamydia, trut!” Poelekie de Vries: *klapt dubbel en komt niet meer bij* Zoals de titel al aangeeft: u had erbij moeten zijn… * Geen link, sorry. Er zijn grenzen. ** Cliff Richard blijkbaar. *** George Michael-modulatie: het lijkt een modulatie, maar het is er geen. Het enige George Michael-nummer met een échte modulatie dat wij in onze youtube zoektocht hebben kunnen vinden is "Wham Rap". Yup, na zijn eerste single vond hij blijkbaar dat hij wel bewezen had dat hij het kon, zo’n modulatie schrijven. Mood:  Melig als een kruimig bintje
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.03.16 00.09 Afwijkende anatomie Ik zit hier met een half oog naar Cold Case te kijken waarin een charmant heerschap zeer overtuigend een Joodse ex-concentratiekampgevangene van Nederlandse afkomst probeert neer te zetten... jammer alleen dat hij een soort raar mid-Joegoslavisch accent opzet. Verder typ ik dit met een icepack op mijn hand omdat ik de knokkel van mijn middelvinger tot bloeduitstorting toe op het raam heb gebonkt in een (min of meer succesvolle) poging een duw- en trekruzie tussen een "stelletje" op te breken. Weer een heerlijk voorbeeld van "alcoholisme van anderen maakt meer kapot dan me lief is"... Afgelopen woensdag ging ik met mijn homeboy Da B-man naar de film "Milk" in Kriterion. Ze hadden daar zowaar een heel nieuwe lounge én een nieuwe kat (deze heeft wel een staart), maar na wat nadenken geloof ik dat die beide eigenlijk al niet meer zo nieuw zijn. Over de film heb ik niet veel zinnigers te melden dan "ga erheen". En bedenk dat hoewel deze film over de stijd voor mensenrechten voor gays en lesbo's zich in de jaren '70 afspeelt, de thematiek nog zeer actueel is en ook sommige van de in de film door tegenstanders gebezigde ontiegelijk domme opvattingen (die door pure stupiditeit voor een komische noot zorgen) nog steeds aanhangers kennen. Ja, nu. Ja, ook in Nederland. Best wel BeAngstigend eigenlijk en zéker stof tot nadenken. Verder nieuws van de afgelopen week: - Da B-man had nog nooit van Buckaroo Banzai gehoord... - Ik ben geobsedeerd door dit nummer en dan met name de bríl-jante baspartij (die beter uitkomt in de door mij hoogst illegaal geripte mp3-versie, als je hem wil: geef een gil!): - Mijn ogen zijn (op wat spannende in-oogse littekens na) in orde en "vrijgegeven" zoals men dat in de traumatologie noemt, zolang ik geen klachten heb, mag ik weer doen en laten wat ik wil. - Uit de MRI is gebleken dat ik links wel TWEE nierarteriën heb en rechts, zoals het hoort, eentje. Mijn excuus om onder alles uit te komen is nu dus dat ik een afwijkende anatomie heb: "Nee, ik kan de was niet ophangen, ik heb een afwijkende anatomie!" en "Nee, ik wil niet vroeg opstaan, ik wil uitslapen, ik heb tenslotte een afwijkende anatomie!" werkten in ieder geval als een tierelier dit weekend! ;-) Even serieus: die afwijkende anatomie kan geen kwaad, maar er is wel een hoog reninegehalte in het bloed wat vreemd is en kan wijzen op blokkades van arteriën die weer hysterisch hoge bloeddruk tot gevolg kunnen hebben, dus er wordt nu met de nefroloog (iemand die in nieren doet) overlegd of verder onderzoek en behandeling aangewezen en/of mogelijk is. Wordt nog steeds vervolgd dus! Mood:  sore
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.03.07 23.46 Matinaal In het kader van "Daag jezelf eens uit" (ok, eigenlijk meer omdat ik donderdag afwezig was i.v.m. MRI en op vrijdagochtend altijd mijn Belangrijke Vergadering is) zat ik om 06.56 uur achter mijn computer. Ja, op mijn werk. *gepaste stilte* Om daar op dat tijdstip te zijn, moest ik om 05.45 uur naast mijn bed staan. Ik kan me niet heugen ooit in mijn volwassen leven (if ever) zo achterlijk vroeg opgestaan te zijn. Uiteraard ben ik wel eens wakker om 5.45 uur, maar da's dan of nóg, of om even een sanitaire pitstop te houden en vervolgens weer snel mijn nest in te duiken. Maargoed, op vrijdagochtend stond ik dus om 5.45 uur naast mijn nest en stapte ik niet veel later de woonkamer in. De katten gaven nul sjoege. Toen ik daarna, niet eens zo heel jolig, "Goedemorgen, poezen!" zei, deden ze één oog open en keken me met dat ene oog elk zéér verstoord aan. Boven hun hoofden verscheen een denkballon met "What's. Your. Deal!?". Nu de post-wekkerwakker adrenalinelevels wat gedaald waren, begon ik me dat zelf ook af te vragen... Ik was echter vastbesloten, dus na drie happen BioBrinta was ik al wel weer klaar met mijn pre-ontbijt, gooide ik wat appeltjes in mijn tas en liep ik naar de bushalte. Het was koud en waaierig en zelfs de Umbrella Academy Umbrella had er moeite mee: zijn automatische "floep" was weinig indrukwekkend. Al kleumend zette ik mijn mp3-speler aan, die blèrde spontaan "Disenchanted", waarop ik dacht "Nou, dat kun je wel stellen, ja!". De abri gaf me een pefect zicht op mijn coupe ravage en ik wist plotseling weer waarom wash + go = slecht plan, zeker als je een poedel bent. Onderweg bedacht ik dat ik het ongelooflijk vind dat mensen dit überhaupt doen, laat staan vrijwillig. Nu moet u weten dat ik een (gediagnostiseerd!) extreem avondmens ben. Delayed sleep phase syndrome noemen ze dat. Dan staat je biologische klok een beetje "vooruitgeschoven". Rond een uurtje of 22.00 kom ik pas echt lekker op gang, rond 01.00 uur is een fijne bedtijd, uurtje of of 9/10 opstaan en dan om 12 uur beginnen met werken: ideaal. Ik kan me dan ook weinig voorstellen bij mensen die het "lekker" vinden om om 5.15 uur naast hun bed te staan. Niet dat er iets mis is met matinaliteit is overigens: sommige van mijn beste vrienden zijn ochtendmensen (leugens! - red.) en ik gok zo dat zij zich weinig bij mijn ritme kunnen voorstellen. Als nachtmens trek je helaas per definitie aan het kortste eind: de hele maatschappij is ingesteld op "lekker vroeg" en als nachtdier word je toch wel een beetje als een aanstellerige luiwammes gezien. Dodelijk vermoeiend. Net als mijn werkdag overigens: na 8 uur werken en een half uurtje pauze was ik dusdanig uitgeput dat ik moeite had om overeind te blijven, dus ook het argument "lekker vroeg beginnen want dan heb je nog wat aan je dag" ging voor mij niet op. Al met al was het een heel avontuur en best hilarisch voor een keertje, maar voortaan zit ik gewoon weer rond een uur of 9 achter mijn computer en als ik per ongeluk om 5.45 wakker word, ga ik voor die sanitaire pitstop en daarna weer fijn mijn nest in, "Heerlijk, nog 2 uur slapen!" denkend. Mood: sleepy
|
|||
|
|
||
|
|
||
|
2009.03.05 22.54 Bijwerking? Sinds ik vanochtend in de MRI heb gelegen, heb ik een enorme behoefte aan toast. Mood: giddy
|
|||
|
|
||
|
|
||||
|
2009.03.02 22.42 Afgebakken Zoals beloofd een nog steeds mild belazerde foto van mijn, nu helemaal afgebakken, tattoo.
Om deze post nog enige educatieve waarde te geven, heb ik twee nuttige lijstjes samengesteld, ongeveer op volgorde, maar niet helemaal: Dingen Die Enger Zijn Dan Een Tattoo Laten Zetten 1. Reptielen 2. Een wereld zonder HEMA 3. Darkness 4. Kim-Lian van der Meij in die luierreclame 5. The Ring (originele versie) 6. Examens doen 7. Grote, al dan niet verlaten, industriële gebouwen in het donker 8. Te grote of te kleine boten 9. Niet van jezelf zijn Dingen Die Meer Pijn Doen Dan Een Tattoo Laten Zetten 1. Als je hart "krak" zegt 2. Je kat dood zien gaan (leidt ook tot punt 1 overigens) 3. De eerste keer op een spitz staan 4. Voor de laatste keer op een spitz staan (is onmetelijk veel pijnlijker dan punt 3) 5. Je enkelbanden aan gort scheuren en er vervolgens op door blijven stampen 6. Een huidafwijkinkje cryogeen laten bevriezen & wegkrabben 7. De infectie die daar onvermijdelijk op volgt (Ja, nu. Nee, geen foto's, dit echt goor) 8. Een onwillige magnetron knuffelen/door KlunsKater Rood gescarificeerd worden/per ongeluk je 220 graden hete stijltang aaien 9. Niet van jezelf zijn Mood: sleepy
|
|||||
|
|
||||
